บทที่ 33 คิดถึง ห่วงใย ใจเจ็บ

“เอ๊ะ! คุณกฤต ฉันบอกให้กลับไง ฉันอยากจะไปพักผ่อน” เมื่อเห็นว่าสามีไม่ยอมลุกตามมาจึงต้องแว้ดเสียงใส่

             “คุณพ่อกลับไปกับคุณแม่เถอะค่ะ หนูยังไหว” คำว่า ยังไหว ของนาฏนิชาช่างสั่นเครือ จนกฤตสะท้าน แต่สุดท้ายก็จำใจต้องผละออกห่างแล้วหมุนตัวออกไปจากห้อง แต่ก็ไม่ลืมหันมาบอก

             “หนูยังมีพ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ